post rss
هوس سفر دارم
پیرمرد لاغراندام با موهای سپید شانه خورده و پیراهن صورتی اش از راه می رسد و در انبوه درختان ، که در تاریکی شب به سیاهی می زنند ، نیمکت همیشگی اش را پیدا می کند . می نشیند و آواز شبانه اش را آغاز می کند . درست مثل هر شب ، همین وقت ها که می رویم برای پیاده روی و می بینیمش یا فقط صدایش را از لابه لای درختان می شنویم .
شعرهای قدیمی می خواند ، آهنگ هایی که در حافظهء هم نسلانش که اینک عصازنان و خموده به آرامش پارک پناه آورده اند ، خاطرات عشق های جوانی شان را یادآور می شود و شوری در دل ها و چشمان خسته شان بر می انگیزد . صدایش را که چندان هم زیبا نیست به موسیقی های تندی که در گوش همسالانِ همراهم دامب و دومب می کند ترجیح می دهم … گرچه ! خاطرات چندانی در من زنده نمی کند .
چند شب پیش ازین شعر متفاوتی می خواند ! نمی دانم خودش بود یا پیر دیگری یا جوانی که دلش پیر ِ غصه شده بود … صدا باز هم از میان شاخ و برگ سیاه شده به گوشم می خزید :
” به کجا چنین شتابان ؟ گون از نسیم پرسید ”
چه حس خوبی در وجودم دوید ! سرعتم را زیاد کردم و فکر کردم : من نسیمم ؟؟ چه خنک ! چه وزان ! چه آزاد !
” دل من گرفته زینجا هوس سفر نداری ؟ ز غبار این بیابان ؟ ”
دلم گرفت و پایم سست شد . خواستم به سمت صدا برگردم و به فریادی گره از بغض گلو باز کنم و جواب دهم که : دلم گرفته زغبار این بیابان ! واقعا دلم از غبار این بیابان گرفته و هوس سفر دارم !
” همه آرزویم امّا چه کنم که بسته پایم ”
دیگر توان راه رفتنم نبود … خسته شدم . نیمکتی نزدیک تر به صدا جستم و نشستم : من گون هستم ؟؟ چه پای بسته !
آواز ادامه یافت : ” به کجا چنین شتابان ؟ به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم ”
و من همچنان نشسته بودم .
” سفرت به خیر امّا تو و دوستی خدارا
چو ازین کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلام مارا ”
نشسته بودم و تکرار کردم : به شکوفه ها به باران برسان سلام مارا …
از آن شب ، دو سه شب و روز آمده و رفته و این شعر صدها بار در ذهنم تکرار می شود !
پارازیت : مسافرم . هم از تهران هم از فضای مجازی وبلاگستان . چند روز بعد به تهران باز میگردم . امّا زمان مشخصی برای بازگشت به وبلاگستان در نظرم نیست .
همچنان سلامتی آرزومندم 
Leave a Reply